Opaallicht

800.000 jaar geleden. Het laagland stort in. 20 tot 30 meter. Maar dat volstaat. De Noordzee en het Kanaal verzwelgen.

Vandaag vormt de Engelse kust op 30 km aan de andere kant van het verdronken valleitje een witte grens die zichtbaar is met het blote oog.

Het mooiste is bewaard gebleven. Over 140 km vertonen de stranden van fijn zand een opaalkleur vermengd met het smaragdgroene van de golven. Twee gigantische kliffen, Neuzen, Wit en Grijs.


Duinen die zich uitstrekken tot in het binnenland ondanks de zandhaver. Een stimulerende wind, die ervoor zal zorgen dat u zal slapen als een os, en in de verte wolken uit het westen.

Landschappen om bij weg te dromen, sinds de XIXde eeuw vereeuwigd door schilders van de School van Berck. Met hun kustvissers, hun ondiepe havens en hun vuurtorens aan het einde van de versterkte dijken.

En de golven van het Kanaal en van het Noorden, die van in den beginne onvermoeibaar met elkaar botsen.

Terug